به هدآک ِ خوب  ، که  خوب می نویسد .

 با همین چشم ، همین دل دلم دید و چشمم می گوید آن قدر که زیبایی رنگارنگ است ،‌هیچ چیز نیست / زیرا همه چیز زیباست ،‌زیباست ،‌زیباست و هیچ چیز همه چیز نیست / و با همین دل ، همین چشم چشمم دید ، دلم می گوید آن قد که زشتی گوناگون است ،‌هیچ چیز نیست زیرا همه چیز زشت است ،‌ زشت است ،‌ زشت است و هیچ چیز همه چیز نیست / زیبا و زشت ، همه چیز و هیچ چیز وهیچ ، هیچ ، هیچ ، / اما با همین چشم ها و دلم همیشه من یک آرزو دارم که آن شاید از همه آرزوهایم کوچکتر است /از همه کوچکتر /و با همین دل و چشمم همیشه من یک آرزو دارم که آن شاید از همه آرزوهایم بزرگتر است/ از همه بزرگتر/ شاید همه آرزوها بزرگند /، شاید همه کوچک /و من همیشه یک آرزو دارم /با همین دل و چشمهایم همیشه /  (مهدی اخوان ثالث)

 ازاین پرت شدن به دورها ، هم .

و این کوبیده شدن ها ،

له شدن ها ،

...

راضی ام .

من .

من آدم قوی بودن  ، نبودم من . 

آدم قهرمان ِ زندگی خود بودن هم ، نبودم من  .

من ماضی ِ بعیدی بودم با کوله باری از ترس هایی که شبها -  و فقط شبها -  می گریختند از چیزی شبیه چشم که من می شدم برایشان تا بروند و صبح نشده ، بازگردند به من که قهرمانشان نبودم  ، من  .

من لبخند ترس آلودی بودم که هی هر روز تکرار می کردم خودم را سخت  ، سخت .

من تکرار شده ام در خودم بارها .

امروز مثه یه عمر گذشت .

عمری که رنگای خوبی داشت .

...

پ.ن: اون خانوم شال بنفشه و هیجده و سی تا بیست و سی .

بگو باران ببارد ...

و فرصتی دِه ، تا مخفی ترین نام ِ خود را ، اندکی زمزمه کنم .